A New Star*t

Texel

2012-03-04T21:07:00.001+01:00

Voor het laatste weekend van de voorjaarsvakantie had Lemoni een duidelijk programma in haar hoofd: zwemmen, naar een trampoline en dan een filmpje kijken. Een uitstapje naar Texel ('Texelland') zag zij niet zitten. Tot ik vrijdagochtend in een National Geographic een afbeelding tegenkwam van een zeehond. Ik liet het aan Lemoni zien en vertelde dat ze ook wonen op Texel.

Eén uur en dertig minuten later zaten we in de auto; koffers ingepakt, haren gekamd en last minute hotel geboekt voor één nacht. Wel op voorwaarde dat we op Texel ook zouden gaan zwemmen.

Het was een heel grappig uitstapje met vooral veel dieren. Hieronder een foto impressie:

Zelf ben ik groot fan van Ecomare, voornamelijk vanwege de zeehonden, buiten. Ik had het nieuwe buitenbad van de zeehonden nog niet gezien. Hierin zwommen vijf of zes 'visueel gehandicapte' zeehonden. Ze kwamen heel dichtbij (ze zagen je toch niet) en botsen ook regelmatig per ongeluk op elkaar.

Bij de twee bruinvissen ben ik lang blijven hangen. Het was zo grappig hoe zij steeds met hun oog boven water naar je kwamen kwamen gluren. Heel mooie dieren zijn het.

Nog leuker zou het zijn om zeehonden in het wild tegen te komen, maar de mist zorgde voor beperkt zicht. Gelukkig wierpen de Texelse schapen zich ter compensatie gewoon voor onze auto.

Zonder de blauwe vlekken waren ze bijna niet zichtbaar tegen deze achtergrond.

Het was een kort maar krachtig bezoekje. Zeker de moeite waard!

De postbode

2012-03-01T13:21:00.002+01:00

Het is een opvallend gegeven dat, wanneer ik zonder bloginspiratie zit, het 'onderwerp' zich bij mij vaak meldt aan de voordeur. Op mijn vorige blog schreef ik hier vaker over. Vandaag kreeg ik bezoek van de postbode.

Regelmatig worden er bij ons pakketten bezorgd. Ik ken daarom de meeste postbodes van gezicht. Met sommigen heb ik soms heel grappige gesprekken, bijvoorbeeld over de tomatenplant in de voortuin. Er is eigenlijk nog nooit een probleem geweest. Tot vandaag.

Gisteren lag er een briefje in de bus van TNT over een pakket. Er was geen vakje aangekruist over de levering en dus wist ik niet of het pakket bij de buren of op het postkantoor zou liggen. Ik besloot even af te wachten en vandaag verscheen de postbode zelf met het pakket. Ik vroeg hem vriendelijk (echt waar, ik was niet boos) of hij degene was die gisteren dit briefje had ingevuld. Dat was zo en dus zei ik dat ik het niet begrepen had, omdat er geen vakje was aangekruist.

Dat had ik beter niet kunnen zeggen...

De beste man nam het direct als een persoonlijke aanval en opende de aanval terug. Ik kon niet lezen (had dat volgens hem niet gedaan) en hij had nog nooit problemen gehad, terwijl hij naar eigen zeggen nooit de briefjes invulde. De logica ontging me hier en dus vroeg ik waar het dan stond en waarom hij zo reageerde. De postbode werd steeds meer geladen. Er ontstond een heel vreemd gesprek met weinig helderheid. Aanwijzen waar het op het briefje stond kon hij niet. Hij kon alleen maar heel boos worden om mijn 'domme' vragen. Ik kon niets meer zeggen zonder hem tot op het bot te irriteren. En geloof mij, ik bleef best aardig. Ik probeerde nog één keer uit te leggen dat het erg onduidelijk was (later bleek het briefje, zoals ik al dacht, heel helder alleen had de postbode het zelf blijkbaar nog nooit bekeken). Hij kon er allemaal niks aan doen. Uiteindelijk zei hij ":...en jij was gisteren niet thuis! (alsof ik het expres had gedaan)." Ik dacht even na (waar was ik gisteren?) en antwoordde 'dat zou kunnen'. De postbode had het niet meer. "Zou kunnen?? Je was er toch zeker niet gisteren?"

Ik scheen alles alleen maar erger te maken door er gewoon te staan en te zeggen wat er in mij op kwam. Ik probeerde nog uit te leggen: "misschien heb ik het niet gehoord?"

Daarna riep de postbode:"Ik stop hiermee, hier heb ik geen zin in. Je doet vaag. Nou ga je ook al doen alsof je niet weet dat je niet thuis was gisteren."

En weg was hij.

Stond ik daar met mijn pakketje en het oningevulde briefje en een groot vraagteken op mijn voorhoofd.

Wat stond er eigenlijk precies op het briefje?

Misschien zou de postbode het zelf toch eens moeten nalezen. Dat scheelt hem een hoop 'lastige' klanten en een maagzweer wellicht. Ik heb vandaag in ieder geval geen vrienden gemaakt, al heb ik in dit geval geen flauw idee hoe ik dat zou moeten doen. Misschien een bos bloemen klaarzetten voor de volgende keer dat hij langskomt? Of, een beter idee: wanneer hij de volgende keer mijn handtekening nodig heeft, zal ik hem aanbieden om te leren Zen tekenen. Dat is toch de leukste manier om zachter te worden en bewust te leren kijken!

Poes Truus

2012-02-23T21:16:00.010+01:00

Het universum streeft naar voltooiing. Een mooie spreuk voor op een tegel. Het lijkt te kloppen.

Zoals je misschien gelezen hebt, heb ik de afgelopen maanden gewerkt aan een boek over Zen tekenen. In dit boek had ik een tekening opgenomen van mijn poes Pica, die was overleden in de week dat ik met schrijven begon (zie een ouder blogbericht). De tekening was een ''gewone" tekening en ik had achteraf heel graag een Zen tekening van haar gemaakt. De gedachte keerde regelmatig terug, maar ze was er simpelweg niet meer om model te kunnen staan.

Vorige week werd ik gebeld door Marjolein. Ze stond op het punt om op vakantie te gaan en had een probleem. Haar vaste poezenoppas bleek namelijk niet beschikbaar. Kon ik de zorgen overnemen? Ik vond het leuk om weer eens een poes in huis te hebben. Bovendien stond ik bij Marjolein in het krijt; zij had als vriendendienst mijn manuscript nagekeken op spelfouten.
Twee uur later werd ze keurig met mandje en bak bij ons afgeleverd.

Ik kende de poes een beetje en wist dat zij behoorlijk veel weg had van onze poes Pica. Behalve dat wist ik niets, zelfs niet hoe zij heette. Dat bleek Poes Truus te zijn. Wie het boek al in handen heeft gehad, zal begrijpen dat ik erg moest lachen om deze naam. Ik vertel hierin namelijk over Pica en mijn oma Truus.

Poes Truus lijkt niet een beetje op Pica, zij is vanuit bepaalde hoeken 'a spitting image' van haar. Het is haast alsof Pica is teruggekeerd na een lange vakantie. Er zijn verschillen: Poes Truus heeft geen wit op haar neus en haar staart is 7 cm langer. Ook de pupillen zijn iets kleiner. Verder is er weinig verschil en hoe langer zij hier is, hoe meer ik het gevoel heb dat Pica echt is terug gekomen.

Dat betekende dus ook, dat ik 'Pica-Truus' weer kon tekenen. Zij ging zelfs precies hetzelfde liggen als Pica op de tekening, hoewel in omgekeerde richting. Ik had wel even een brok in mijn keel tijdens het tekenen. Nieuwsgierig naar het resultaat? De tekeningen zijn hier te zien.

En om als laatste nog even binnen het katten-thema te blijven; ik vond het filmpje van 'Sloertje' terug op youtube. Hier zie je hoe een schilderij van mij stapsgewijs wordt opgebouwd. Het filmpje is gemaakt door de opdrachtgever.

Hollands glorie in galerie Inkt Delft

2012-02-22T14:48:00.000+01:00

Over ongeveer een maand begint in Delft de expositie 'Hollands glorie'. Ik ben de laatste tijd weer meer bezig met Dibond en heb dit ontwerp gemaakt om te laten printen.

Ik ben benieuwd hoe dat er precies uit gaat zien. Het effect van Dibond is altijd weer een verrassing. Of ik aan dit ontwerp nog wat zal veranderen weet ik niet. Ik laat het nog even bezinken.

Letterbak

2012-02-16T16:00:00.000+01:00

Zondag 4 maart is er weer een editie van de Swanmarket in Rotterdam en samen met Moca Vintage deel ik een kraam. Voor de mini-mani's heb ik een letterbak gekocht. Het is een mooie oude en de vakjes hebben precies de goede maat.

Nu duimen dat het mooi weer wordt.

Kou en dieren (en bont)

2012-02-12T21:56:00.001+01:00

Het is zo koud de laatste dagen, dat zal niemand ontgaan zijn. Zodra ik opsta begin ik met het aantrekken van laagjes, die naarmate de verwarming in huis oploopt, weer laag na laag uit gaan en dan vervolgens, vlak voor ik vertrek weer worden aangetrokken. Het is een nieuw soort tijdverdrijf en ik ben blij dat ik net zoveel laagjes aan kan trekken tot ik het ook buiten een tijdje uit kan houden. Ik probeer mij voor te stellen hoe het is voor alle dieren buiten. Men zegt dat zij dit goed kunnen verdragen. Ik kan me vergissen, maar het lijkt erop dat ze er psychisch wel wat onder te lijden. Ik zie door de sneeuw veel meer diersoorten en vandaag gedroegen ze zich allerminst normaal. Dat begon al vanmorgen bij de kant van de sloot, waar een reiger en aalscholver zich, zij aan zij als dikke vrienden, rustig lieten fotograferen door een voorbijganger. De fotograaf kon zo dichtbij komen, dat ik begon te vermoeden dat zij aan het ijs zaten vastgevroren. Het zou kunnen. Op een andere sloot in de buurt lag een gigantische bevroren karper van bijna 1 meter lang. De vraag hoe deze mega vis op de dichtgevroren sloot terecht kon komen heeft mij vandaag nog lang bezig gehouden.

In de tuin van mijn ouders stonden we vandaag ook verbaasd te kijken naar een waterhoentje dat in de boom was gaan zitten en af en toe naar beneden kwam om brood weg te halen. In al die jaren is er nog nooit eerder een waterhoentje in de tuin langs gekomen en een hoentje in een boom was ook nieuw voor mij.

De zwarte stip in de boom is een waterhoentje

Dat katten in bomen klimmen was mij wel bekend, maar toch stond ik vandaag even te kijken van deze rode kat in het veel te dunne boompje. Een vast ritueel van deze buurtkat volgens vriendin Anja. Het lijkt Ed van circus Edgar wel...

Maar de kou lijkt niet alleen bij dieren vreemd gedrag te triggeren. Zo kwam ik er pas kort geleden achter dat zeker 90 procent van alle bontkragen die ik op straat voorbij zie wandelen, zijn gemaakt van echt bont. En dat zijn er veel, heeeeel veel. Het viel mij gek genoeg pas op toen ik achter iemand fietste die zo'n jas droeg. Zij droeg een simpele zwarte parka, met een opvallend mooie vossenhuid als kraag. Dat leek mij net zo onwaarschijnlijk als het dragen van een diamanten hanger aan een snoepketting. Maar niet dus. Ik ben er op gaan letten en ben echt enorm verbaasd over al die 'gewone' jassen met 'ongewone' kragen. Ik vraag mij af of iedereen zich er wel volledig bewust van is, dat dit geen namaak bont is. In mijn eigen omgeving merk ik in ieder geval dat er nogal wat misverstanden over zijn. Bont wordt geassocieerd met duur en veel mensen denken dat nepbont nauwelijks van echt is te onderscheiden. Dat is het helaas wel. Nepbont is nog steeds flink nep en dat kun je zien. Echt bont wordt tegenwoordig voor weinig geld verkocht en aan de gewoonste en soms zelfs de lelijkste jassen (en laarzen, tassen etc) genaaid. Ik zag dit weekend zelfs een jongetje van 7 met een echte bontkraag. Het is blijkbaar geen luxeartikel meer. Mocht je twijfelen: de 'bont voor dieren' heeft een website opgericht met tips om bont te herkennen. Je vindt ze hier.

Ik was pas echt verbaasd toen ik dit weekend in de Volkskrant een paginavullende advertentie van de bontindustrie zag staan waar zij triomfantelijk constateren dat het vooral heel goed is dat er zo ontzettend veel bont is gekocht deze winter. Misschien waren mijn hersens van slag van de kou. Ik was de logica even kwijt.

Ook de bontdragers lijken van slag van deze temperaturen. Ik heb namelijk nog helemaal niemand deze winter met een (bont)muts op zien lopen. Het bontrandje heeft blijkbaar weinig functionele waarde. Maar de voorspellingen uit 2011 zijn zeker uitgekomen: het is een horrorwinter geworden. Alleen om heel andere redenen dan verwacht.

Mijn eigen bontjes laat ik liever rondhuppelen in de tuin.

Nieuw werk

2012-02-10T14:03:00.001+01:00

Ben weer begonnen met schilderen. Deze maxi-mani's zijn af. En zojuist een filmpje gemaakt van een aantal Zen tekeningen:

Dieren in de tuin

2012-02-09T09:14:00.000+01:00

Het is misschien een beetje vroeg, maar soms zou ik best een oude oma willen zijn. Dat komt op zich goed uit, want mijn dochter van vier heeft aan de lopende band 'een baby in de buik' en wil later niets anders dan moeder worden. Eerlijk gezegd moet ik daar nog even niet aan denken. Het gaat mij meer om het rustige levenstempo en een legitiem excuus om de hele dag uit het raam te staren.

Mijn lievelingsplek in huis is de fauteuil bij de openslaande deuren naar de tuin. Het is een wand van glas en ik heb er uitzicht op alle dieren, voornamelijk vogels. Op mijn vorige blog heb ik veel over hen geschreven en vooral de berichten over de merelnesten in de struiken trokken opmerkelijk veel lezers. Ik werd per ongeluk en onterecht beschouwd als een ervaren merelwetenschapper en kreeg alle soorten vragen van lezers voor mijn kiezen. Uiteindelijk moest ik zelf ook alles op internet opzoeken en zo kwam ik heel wat te weten.

Het is niet alleen leuk en gezellig met beesten in de tuin. Ik heb paniekaanvallen gehad, veroorzaakt door onverwachte grillen van de natuur. De middag dat Machiel had gezien hoe één van de Turkse tortels 'misschien' was opgegeten door een meeuw staat in mijn geheugen gegroefd. Ik speel ook vaak politieagentje, bijvoorbeeld wanneer bendes van kauwtjes de duiven terroriseren of de konijnen vluchttunnels graven naar de tuinen van de buren. Gelukkig lijkt alles hier tot op heden met een sisser af te lopen en weten de buren inmiddels wie ze moeten waarschuwen als er plotseling konijnen door hun tuin trekken.

Mijn zorgen gaan deze winter uit naar één van de twee Turkse tortels die op mysterieuze wijze haar staart is kwijtgeraakt. Je ziet er in eerste instantie weinig van, maar zodra ze vliegt is het een heel vreemd gezicht. Ze heeft alleen een hoop donsveren op haar 'bil' en lijkt daardoor op een half geplukte kip. Het is me helaas niet gelukt om het te fotograferen, maar op deze foto kun je de korte achterkant wel zien. Ik vraag me steeds af of ze het wel warm genoeg heeft. Nu ze al dagen -12 graden heeft doorstaan kan ik de conclusie trekken dat het ontbreken van een staart geen grote consequenties heeft voor de gezondheid van een duif.

Het is trouwens ook mogelijk dat dit een groeistadium is van een puberduif. Dat heb ik nog niet op internet nagekeken.

Andere highlights in de tuin: het nieuwe Amerikaanse vogelhuisje in de treurberk dat meer aandacht trekt dan ik dacht. Van Lemoni moet het weer naar binnen, omdat ze vindt dat het haar speelhuisje is. Zielige verhalen over hongerige vogeltjes helpen niet. Misschien omdat een kauwtje zelfs in de aller strengste winter nog niet zielig over komt.

De konijnen vinden buitenspelen in de sneeuw geweldig. Ik dacht dat ze door de sneeuw minder schade konden aanrichten en liet ze lekker gaan. Helaas... er zit nu gat in een nieuwe rieten schutting, precies op de hoogte van de vroegere doorgang naar de buren.

Dat wordt dus toch weer politieagentje spelen. Ik wacht nog wel even voor ik oma word.

De maan

2012-02-03T19:13:00.003+01:00

Ik ga een nieuwe rubriek starten met foto's van de maan. Deze van vandaag is zo mooi...

Nu, een dag later, kan ik het bericht aanvullen.

Gisteravond is mijn familie weer opgeschud door een 'major life event', maar deze keer een hele leuke: de geboorte van mijn achterneefje Kristof.

Ik hoop alleen niet dat een mooie maanfoto van mij elke keer symbool staat voor grote veranderingen in de familie. Het is wel goed zo...

Zelfportretten in de Pieter

2012-01-30T09:21:00.001+01:00

Aankomende vrijdag is de opening van de expositie 'Zelfportretten' in de Pieter. Ik doe ook mee. In eerste instantie had ik weinig zin om met mijn eigen gezicht aan de slag te gaan, maar toen het idee ontstond om voor het boek over Zen tekenen ook een portret te maken heb ik me aangesloten. Zo werd de expositie een stok achter de deur om aan de slag te gaan. Bij de Hema heb ik een proefboekje laten maken met het resultaat op de voorkant en met Zen tekeningen erin. Hieronder alvast een foto van het resultaat:

De expositie is van 4 februari tot 4 maart. De opening begint vrijdag om 19.00. Bekijk de website voor meer informatie.

Januari

2012-01-25T14:35:00.001+01:00

Elk jaar zit ik in de laatste week van januari weer aan mijn administratie van het jaar ervoor. Ieder jaar hetzelfde liedje; ik heb er geen zin in, zie er tegen op en dan last minute aan de slag. En elke keer weer valt het erg mee en blijkt het vooral een heel persoonlijk ritueel. Alle gebeurtenissen van het hele jaar komen nog eens voorbij. Gisteren was het weer zo ver en ik kan maar één ding zeggen: wat is er een hoop veranderd in één jaar.

In januari 2011 had ik nog een oude website, een oude blog (die nu toch steeds een beetje verder online komt en waar ik nu maar even de lay out oppervlakkig heb aangepast) en werden de eerste mini-mani's geboren. Een jaar geleden had ik nog twee oma's (nu helaas één) en een kat, had ik nog nooit 'gezentekend' en lang haar. Een jaar geleden zat Lemoni nog niet op school en was ik nog nooit in Engeland geweest (buiten Londen). Ach ik kan wel even door gaan, maar zo opzienbarend is het ook niet. Er kan zo ontzettend veel gebeuren in een jaar...

Dit jaar heb ik januari het boek over Zen tekenen afgeschreven. Ik mag hopen dat het voor januari 2013 te lezen is. Ik ben benieuwd.

Andrew Bird

2012-01-10T14:10:00.003+01:00

Ik heb de kaartjes voor het concert in Paradiso net geregeld en kan nu met een gerust hart laten horen hoe mooi de muziek van Adrew Bird is. Al ken ik nu nog maar een paar nummers trouwens. De aankomende weken ga ik me alvast 'inluisteren'. Er zijn nog kaartjes voor het concert in maart. Zie hier voor meer info.

Swanmarket

2012-01-09T21:06:00.003+01:00

Terwijl ik druk ben met schrijven aan het boek over Zen tekenen heeft Anne van de Circus Edgar blog een leuk bericht geschreven over de mini-mani's op de Swanmarket! Ik hoef dus alleen maar door te verwijzen deze week.

Toch wil ik nog wel even vertellen over het kleine geluksvriendje, het lieveheersbeestje op de foto. Hij liep s 'ochtends tijdens het inrichten van de kraam ineens over de tafel en ik heb hem achter 'de schermen' (folderstandaards) neergezet. Daar heeft hij de hele dag gezeten op, onder en achter een colafles. Ik heb de hele dag gewaakt dat hij niet geplet zou worden door die fles. Tussendoor heeft hij gedronken van een druppeltje thee (zie foto).

Een paar keer leek hij te zijn verdwenen, maar kwam dan toch weer tevoorschijn. Aan het einde van de dag, in het donker en de regen, heb ik hem op de rand van mijn coltrui gezet. De hele autorit liep hij daar rond, van de col, mijn haar in. Ik kon het zien in de autospiegel. Thuis heb ik hem uit mijn haar gevist en bij een orchidee 'los gelaten'. Sindsdien heb ik hem niet meer gezien. Ik zag dat lieveheersbeestjes normaal een winterslaap houden en ik hoop dat hij het nu doet...

Een nieuw begin

2011-12-30T17:48:00.001+01:00

Door de foto's van landgoed de Utrecht is het misschien al duidelijk geworden dat we de kerstdagen niet thuis waren. We hadden een heel leuk huisje gevonden in Diessen en hebben ons daar met open haard en scrabble teruggetrokken. Het huisje had een aantal grote ramen met uitzicht op de landelijke omgeving. Perfect voor mij, want ik kon zo droog en warm vanuit de schommelstoel de tuin natekenen. Ik heb aardig wat tekeningen kunnen maken en ben nu ook een Nederlandstalige blog over Zen tekenen begonnen. Dit is nu de derde (en voorlopig laatste) blog die ik in korte tijd gestart ben bij blogspot. De overstap paste in eerste instantie al aardig binnen de Zentraditie. Weblog crashte in augustus en meer dan 2,5 jaar aan blogberichten zijn niet meer (goed) terug te vinden. Ik had mijn computer uit het raam kunnen gooien, weblog 1000 klachten kunnen sturen, of uren kunnen liggen huilen onder mijn dekbed. Maar dit is het geworden; een opleving bij blogspot en ik ben er eigenlijk wel blij mee. Ik hoop u ook.

Landgoed de Utrecht part II

2011-12-29T21:05:00.002+01:00

Ook vandaag was het spook- en sprookjesachtig op landgoed de Utrecht. We kwamen per ongeluk terecht op het terrein van Huize Rustoord. Je wordt welkom geheten door indrukwekkende beelden en kunstwerken en kan er door de beeldentuin struinen. Het leek een soort Efteling voor volwassenen. Wij bleven vooral hanen bij de uitgebreide kerststal hierboven te zien in het glazen huisje. Op de achtergrond een enorme kandelaar van Dali. Dat het niet om een sprookjesbos ging, maar om een heel chique hotel restaurant werd me pas later duidelijk.

De witte zwanen en zwarte zwanen tussen de beelden waren misschien wel het mooiste.

Landgoed de Utrecht

2011-12-27T20:47:00.001+01:00

Het was spookachtig op Landgoed de Utrecht op 2e kerstdag.

Oma Truus

2011-12-21T11:52:00.004+01:00

Vorige week schreef ik over de maan. Ik had niet alles geschreven. In die onrustige nacht met de felle volle maan, werd mijn oma heel ziek. Die nacht dacht de verpleegster dat zij zou overlijden. Het gebeurde gelukkig nog niet, maar wij wisten allemaal dat het niet lang meer zou duren.

Dat weekend heb ik haar gelukkig nog gezien en afscheid kunnen nemen.

Op maandagavond 12 december moest ik mijn werk ophalen van een expositie. De breekbare tegels had ik opgeslagen in een groene plastic breidoos die van mijn oma was geweest. Terwijl ik in het donker op straat liep met die doos in mijn handen zag ik de maan. Er kwam zwak licht vanaf en er hingen sluierwolken voor. Ik dacht bij mezelf, dat als de maan symbool stond voor de kracht van mijn oma, het niet lang meer zou duren.

Een uur later is ze overleden.

Ik had mij voorgenomen om vorige week het boek over Zen tekenen af te schrijven, maar dat is niet gelukt, en dat geeft ook niet. Het klinkt misschien raar, maar zonder die week kon het niet eens afgeschreven worden. Omdat mijn oma zich altijd verbaasde en verwonderde over van alles, heb ik besloten om het boek aan haar op te dragen. Achteraf begrijp ik niet waarom ik dat niet eerder had bedacht. Het is zo vanzelfsprekend.

Ik heb mijn oma net getekend, van een foto uiteraard. Dat had ook niet anders gekund, want zij was zo onrustig en bewegelijk dat ze nooit stil had kunnen zitten. Het resultaat van de tekening is eigenlijk niet van belang. Het was goed om het te maken. Mijn oma had waarschijnlijk gevonden dat ik veel te veel rimpels heb getekend. Ik hoor het haar zo zeggen. En dat terwijl ik er juist heel wat heb weg gelaten. Maar wat wil je als je 90 bent. Prachtig toch?

In de mooie en bijzondere week na het overlijden van mijn oma hoorde ik in een cafe het nummer 'Stand by me' van Ben E. King. Ik kon mijn tranen nauwelijks bedwingen. Pas later, toen ik de tekst las, begreep ik waarom. Luister zelf maar, dit filmpje begint precies bij de goede zin.

Lieve oma, lang leve de verwondering!
Ik zal je missen.

Nieuwe mini-mani's op de Swanmarket

2011-12-17T19:46:00.003+01:00

Maan

2011-12-11T08:03:00.002+01:00

De maan was nadrukkelijk aanwezig dit weekend. Niet gek dat er zoveel nachtelijke onrust was bij veel mensen...

Moca & Mini op de Swanmarket Kersteditie

2011-12-08T11:03:00.001+01:00

Monica Canella van Moca Vintage heeft de laatste kraam van de Swanmarket veroverd en ik mag met haar mee. Anderhalf meter kraam is niet breed voor met zijn tweeën, maar de mini-mani's zijn klein en het wordt vast koud dus kunnen we dicht op elkaar staan om het warm te krijgen.
Ik hoop, lees BID, dat het goed weer wordt (beter dan nu met die wind) en natuurlijk ook dat je langs komt en ons gedag komt zeggen. Er zijn ontzettend veel deelnemers deze keer, het wordt vast heel leuk. Zoek op de plattegrond naar Moca Vintage en je zal ons vast vinden!

Zie ook: Swanmarket en facebook

Ellie Goulding

2011-12-01T19:45:00.002+01:00

Vorige weekend heb ik op youtube de hele film 'life in a day' gekeken. Op de blog van Blue Dress Pictures werd aandacht besteed aan de film, en na enkele minuten was ik betoverd door de beelden en de muziek. Ik vond het echt een mooie en ontroerende film.

Sinds ik de film gezien heb word ik elke dag wakker met het sprookjesachtige nummer van Ellie Goulding in mijn hoofd. Ik wil het je niet onthouden:

Als ik de baas zou zijn van het Sinterklaasjournaal

2011-11-26T20:36:00.005+01:00

Nu Lemoni vier is en naar de kleuterschool gaat, begint Sinterklaas vieren weer een beetje te lijken op vroeger, zoals ik het mijzelf herinner. In tegenstelling tot vorig jaar, toen wij nog rustig in het openbaar konden bespreken wie de Sinterklaas cadeaus zou regelen, moet we nu echt opletten met wat we zeggen en doen. Lemoni stelt som een (terecht) kritische vraag ('Mam, bestaat Diewertje Blok in het echt?), maar is gelukkig nog tevreden met elk willekeurig antwoord dat we geven. Trouwens, ze verzint ook prima haar eigen antwoorden. Zo is Sinterklaas 'gewoon een Piet met een Sinterklaaspak aan'.

Maar dat wisten we al lang.

Het grote verschil met vroeger is ongetwijfeld de rol die de televisie speelt. Vroeger had ik boeken met illustraties die mijn fantasie prikkelden over het leven van Sinterklaas. Ik wist niets van hem en zag hem alleen tijdens de intocht op tv, een keer bij de Bijenkorf en een keer op school. Dat was al onbegrijpelijk genoeg. Ik vond en vind dat mystieke van Sinterklaas wel mooi. Het heeft iets magisch.

Nu komt Sinterklaas elke dag op tv. En elke dag gaat er iets mis. Ligt het aan mij, of wordt het dit jaar echt teveel overdreven? Er gebeurt in 15 minuten Diewertje Blok meer dan in drie afleveringen Goede Tijden Slechte Tijden. En bovendien zorgt de tv ervoor dat de school, de gemeente en ik, allemaal mee moeten in het verhaal van Diewertje Blok. Want als Sinterklaas vanavond zijn paard kwijt is, dat kan de Sint die morgen op school komt zijn witte knol beter thuislaten.

Ik zie nu bij Lemoni wat een enorme impact het Sinterklaasfeest eigenlijk heeft op het zenuwstelsel van een kind. Als ze haar schoen heeft gezet gaat haar biologische klok s'ochtends veel eerder af (helaas) en ongetwijfeld zal ze, net als wij vroeger, vlak voor 5 december gevloerd worden door een griep omdat de spanning niet meer te houden is. Ik begrijp dus niet, waar al die extra spanning en sensatie in het Sinterklaasjournaal voor nodig is. Zijn er in het verleden kinderen in slaap gevallen van verveling tijdens de intocht in de afgelopen jaren? En wie heeft de nieuwe Sint gecast? Niet alleen het uiterlijk is heel anders, deze Sint is mogelijk nog beweeglijker en energieker dan Piet Fosko. Was het soms Sint van der Vlucht die de boel een beetje in toom hield achter de schermen? Ik mis het stiekem wel. Hij was de Sint die altijd iets weg had van een grote Rien Poortvliet kabouter.

Mocht de scenarioschrijver van het Sinterklaasjournaal dit ooit lezen: hou alsjeblieft op met al die climaxen en lees eens een neuropsychologisch boek. Misschien wordt dan duidelijk dat een teveel aan prikkels er alleen maar toe lijdt dat je uiteindelijk bijna niets meer voelt.

Lemoni heeft gelukkig, net als veel kinderen, haar eigen manier om met al die verschillende informatie om te gaan. Lijkt deze Sinterklaas niet op die van tv? Oh, dan passen we het toch gewoon even aan...?

Zie hier: Sinterklaas (met) de Walle(n)!

Stopcontacten

2011-11-20T09:53:00.004+01:00

Ik had geluk dat ik twee schilderijen kon ophangen in galerie knh in Haarlem aan bestaande spijkers in de muur. Met de stekkerdozen erboven een onverwacht grappig geheel.
Excuus voor de vieze vlekken op de foto. Ik moet echt nodig mijn camera laten schoonmaken!

Een Etsywinkel

2011-11-18T12:45:00.002+01:00

Misschien is het al opgevallen in het zijmenu ->

De mini-mani's staan in een Etsywinkel. Het is een wereldje apart, Etsy en na veel puzzelen en fotograferen is dit het geworden. Ik vind de winkelapp zo leuk dat ik m hier nog een keer zet. Grappig he? Kijk ze lopen synchroon!

De nieuwe agenda van Irene Cecile

2011-11-16T10:15:00.003+01:00

Het kiezen van een nieuwe agenda is bij mij altijd een heilig moment. Vaak wat gehaast, omdat het nieuwe jaar al is begonnen, scan ik alle tafels vol agenda's in alle kleuren en maten opzoek naar die ene die past bij mijn gevoel of een thema van het komende jaar. Het kiezen kost mij meestal geen moeite, er is er altijd maar één die voldoet aan alle wensen. Van een nieuwe agenda kan ik echt vrolijk worden.

Nu is er iets opmerkelijks gebeurd want ik heb er al een gevonden en het is pas november! En dat allemaal door twitter. Ik volgde Irene Cecile, kunstenaar en illustrator in Leiden, ongeveer één dag, toen ze haar nieuwe agenda aankondigde in een 'tweet'. Ik zag 'm en wist het meteen: die is goed voor mij in 2012!

Ik leerde Irene twee jaar leden kennen tijdens de kunstroute in Leiden. We zaten op dezelfde locatie, en ik kon bij Irene terecht voor rust, thee, koekjes en geweldige foto's waarvan je gaat lachen. Ik ben blij dat mijn favoriete foto op de voorkant van de agenda is gezet. Misschien ken je de foto's al, want ze zijn zeker niet onopgemerkt gebleven en Irene's werk heeft op diverse gerenommeerde lokaties gehangen.

De achterkant van de agenda is trouwens ook heel leuk, en van binnen is hij vooral wit, met heel veel ruimte voor alles dat je maar bedenkt of moet onthouden. Zelfs je dromen kun je er kwijt. Mocht je het te wit vinden dan is daar ook een oplossing voor: twee stickervellen met allemaal grappige illustraties van Irene krijg je er gewoon bij.

Irene heeft op haar website een filmpje gezet van de agenda. Bekijk de website hier en bestel de agenda natuurlijk, als je ook zin hebt om stickers te plakken!

Mijn kroost in de Pieter

2011-11-14T14:23:00.003+01:00

Is één kind kroost? Het klinkt als meervoud, maar ik denk dat het wel kan. In de praktijk heb ik er toch ook mijn handen vol aan.
Ik ben er normaal gesproken geen voorstander van om foto's van Lemoni's op mijn blog te zetten, tenzij redelijk anoniem. Maar goed, deze keer wint trots, en de wetenschap dat galerie de Pieter ook foto's van de opening op internet heeft gezet.

Hier zijn ze dus, foto's van mijn kroost, in galerie de Pieter:

Engelse blog over Zen tekenen

2011-11-09T11:45:00.003+01:00

Vrij recent ben ik een nieuwe blog begonnen bij blogspot over Zen tekenen. En om het publiek wat te vergroten, schrijf ik daar in het Engels. Ik heb het mezelf daarmee niet makkelijk gemaakt, en een goede vriend van mij al helemaal niet. Hij is elke keer de gelukkige die mijn 'steenkolen Engels' om mag smelten in lekker lopende zinnen zonder spelfouten. Fijn, zo'n 'helping hand'!

Vind je het leuk om meer te lezen en leren over Zen tekenen, dan zal je dus tijdelijk moeten omschakelen in het Engels. Ik werk trouwens ook aan een Nederlandstalig boek over Zen tekenen en hoop het daarmee een beetje goed te kunnen maken!

Have fun reading (and drawing) HERE.

Tunnels en maxi-mani's.

2011-11-01T17:46:00.004+01:00

Hier de werken die de aankomende weken te zien zijn in galerie de Pieter. Ik ben er vandaag geweest en moet zeggen dat de maxi-mani's erg leuk hangen. Had ik thuis ook maar een muur van gipsplaten! Foto volgt...

Kinderen en kunst in galerie de Pieter.

2011-10-27T13:47:00.003+02:00

Mijn dochter Lemoni is net vier en mag meedoen met een expositie in galerie de Pieter. We werden samen gevraagd voor de expositie: Kunstkroost, kunstenaars en hun kinderen.
Lemoni had net een reeks prachtige fotos gemaakt met haar nieuwe 'little miss pix' camera. Ik had net die week bedacht dat het zo leuk zou zijn om die foto's een keer te exposeren. Ik vond het te toevallig en dus ik riep uit enthousiasme meteen ja.

Een hele eer voor Lemoni zou je denken, maar gelukkig, ze is zich nog niet zo bewust van status en eer en dat soort zaken. En dus had zij helemaal geen zin om haar werk zomaar ergens achter te laten. Wie weet zou het nooit terug komen. Weken hoorde ik niet anders dan: "moet het echt, mama??" Was ik toch zo'n type ouder dat haar kinderen een bepaalde opleidingsrichting in duwt?? Hoe kon ik Lemoni enthousiasmeren en aan het schilderen krijgen? Ik had de fotos al laten printen, maar een tekening van haar favoriete onderwerp Nijntje kon toch eigenlijk niet ontbreken?

De oplossing kwam deze week door de brievenbus: de officiële uitnodiging van de Pieter met alle namen van deelnemende kinderen. Met ook haar naam ertussen en een tekening van heel veel (blije) kinderen. Van het ene op het andere moment sloeg Lemoni als een blad om en begon te roepen wanneer het (openings) feestje nou eindelijk zou beginnen. De verf van haar nieuwe tekening was nog niet eens droog. Ik was superblij met deze radicale omslag en de twee geschilderde werken voor de expositie.

Onlangs heb ik de tekenstadia van kinderen volgens Betty Edwards vertaald uit haar Engelstalige boek 'drawing on the right side of the brain'. Ik zal de stadia hier ook bij zetten, het is heel leuk om te lezen. Voordat ik dat doe nodig ik eerst iedereen uit, met of zonder kinderen, voor de kindvriendelijke opening van de expositie op vrijdag 4 november vanaf 19.00 uur, onder het genot van een spekkie en een wijntje. Let op: kinderen mogen verkleed komen!!

Nou, en wat een timing, ik krijg net de digitale uitnodiging binnen. Die zet ik helemaal onderaan!

DE STADIA:

De krabbelfase

Vanaf een leeftijd van ongeveer anderhalf jaar beginnen kinderen krabbels op papier te zetten. Deze worden eerst lukraak getekend, maar veranderen als snel in duidelijke vormen. Een basisvorm is de ronde vorm, waarvoor een meer natuurlijke beweging nodig is dan bijvoorbeeld het maken van een vierkant.

De symboolfase

Kinderen ontdekken snel dat een tekening iets kan voorstellen uit hun omgeving. Ze

beginnen gezichten te tekenen, en armen en benen. De koppoter (is een van de eerste pogingen van kinderen om een (mens)figuur te tekenen. Deze basisvorm kan voor alles aangezien worden door een kind: een krokodil, hond, mens etc.

Rond een leeftijd van 3,5 jaar worden de tekeningen meer complex, en wordt zichtbaar dat kinderen zich bewuster worden van hun omgeving. Rond vier jaar zijn kinderen zich goed bewust van details op kleding. Elk kind heeft een favoriet onderwerp dat het keer op keer tekent en zo verbetert. Kinderen oefenen hiermee hun geheugen en voegen steeds nieuwe details toe waar zij zich bewust van zijn geworden.

Lemoni's favoriete onderwerp is zonder twijfel Nijntje. Ze tekende nijntje al voor zij twee jaar werd en de figuur zelf gaat ook verschillende stadia door. Zoals hierboven: een Nijn met een lachende mond (in plaats van het 'kruisje' als mond) en op het andere werk, getekend met stift: Nijn met twee muggenbulten op haar wangen.

Verhalen

Rond de leeftijd van vier of vijf gebruiken kinderen tekeningen om verhalen te vertellen of problemen uit te werken. Kleine of grote aanpassingen worden gemaakt om een gevoel of intentie uit te drukken.

Het landschap

Rond een leeftijd van 6 jaar hebben kinderen genoeg symbolen opgeslagen om een landschap te kunnen tekenen. Ook hier teken kinderen vaak een favoriet landschap eindeloos vaak om het tekenen te verbeteren. Alle elementen van het landschap vormen vaak een kloppend geheel qua compositie.

De fase van complexiteit

Rond de leeftijd van een jaar of 9 a 10 proberen kinderen meer details aan te brengen in hun tekeningen, in de hoop hiermee een realistisch beeld te maken. De aandacht voor de compositie verdwijnt en de onderwerpen worden vaker willekeurig op het papier geplaatst. De aandacht gaat nu vooral uit naar hoe dingen eruit zien in detail en vorm. Op deze leeftijd ontstaan er ook sekse verschillen in de tekeningen: jongens tekenen onderwerpen als auto's, piraten, ridders en raketten terwijl meisjes zich meer richten op zachtere onderwerpen zoals bloemen, mooie landschappen en

prinsessen met mooie jurken etc. Kinderen (zowel jongens als meisjes) hebben op deze leeftijd een fascinatie voor cartoon tekeningen.

De realistische fase

Rond de leeftijd 10- 11 jaar komt de passie voor realisme bij kinderen tot bloei. Wanneer dit niet lukt naar de maatstaven van het kind, kan dat vaak leiden tot ontmoediging. Het is in deze fase voor het eerst van belang dat kinderen leren tekenen zonder gebruik te maken van logica. Tekenen bestaat ineens uit paradoxen: om een vierkant blok te tekenen moet het bijvoorbeeld schuine lijnen gaan tekenen. En dat terwijl het verstand zegt dat een vierkant bestaat uit rechte lijnen. Het is in deze fase leerzaam wanneer een leraar demonstreert hoe je kunt tekenen. Voor docenten kan dit een lastig stadium zijn. De drang naar realisme en verbetering van kinderen kan ervaren worden als een afname in creativiteit. De docent realiseert zich misschien niet dat dit een fase is waar het kind door heen moet om verder te komen. Om uit de frustratie van de kinderen over hun eigen prestaties te blijven, worden afleidende opdrachten aangeboden. Zo ontstaat een situatie waarin veel kinderen hun tekenvaardigheden niet verder ontwikkelen, tenzij zij hiervoor een uitgesproken talent of interesse hebben.

Expositie in galerie KNH in Haarlem

2011-10-23T09:57:00.004+02:00

In de galerie van KNH in Haarlem is de aankomende periode o.a. werk rond het thema 'reizen door de tijd' te zien. Ik heb wel iets met dat thema dus doe ik ook mee met de volgende werken:

Ik heb gisteren heel mooi werk gezien en denk dat een bezoek aan de expositie zeker de moeite waard is. Extra leuk is dat het ook geopend is tijdens de nacht van de galerie op 4 november van 21.00-24.00.

Meer informatie staat hier op de website van Kunstenaars Noord-Holland.

Landgoed Olmenhorst

2011-10-21T16:51:00.002+02:00

We hadden er vaker van gehoord, maar waren er nog nooit geweest, dus vandaag besloten we eens te gaan kijken bij landgoed Olmenhorst. Ik wist dat het iets was met appels plukken, maar dat was het ongeveer. Appels plukken kon zeker, maar ik was qua kleding (vooral schoenen) niet helemaal voorbereid.

In de veronderstelling dat de appels gratis waren (nergens stond iets over prijzen) begonnen we aan onze toch door de appelboomgaard. Het was er heel mooi en ik heb mensen zien slepen met tassen vol appels.Ontilbaar!
Gelukkig hadden wij twee (bescheiden) dames van 4 meegenomen. Hoewel.. Lemoni wilde er 120, maar vriendinnetje 'Ien' slechts één. Nadat we haar erop wezen dat haar ouders er misschien ook een wilden, werden dat er dus drie.

Ik ben 'Ien' overigens heel dankbaar voor de bescheidenheid, want later bleek toch dat er voor de appels betaald moest worden. Niet veel en geen punt natuurlijk, maar wij hadden bijna geen kleingeld op zak. Het was dus even spannend of onze appels mee konden voor een euro...

Gelukkig wel. We hadden trouwens tijdens het plukken ook een paar appels opgegeten in onze onschuld, maar dat bleek later weer gecompenseerd doordat de appelboer per ongeluk ook onze cameratas heeft meegewogen bij het eindbedrag.
Bij de eettent hadden ze gelukkig een pin automaat en behoorlijk lekkere broodjes, pannenkoeken en sappen.

Nog wat sfeerimpressies:

Ik denk dat we nog wel een keer terugkomen op Landgoed Olmenhorst. Het is er groot en er is van alles te doen. Een aanrader dus, maar neem kaplaarzen mee!

Nieuwe mini-mani's

2011-10-16T20:02:00.004+02:00

Begin september heb ik nog een aantal nieuwe mini-mani's gemaakt, vooral voor de serie diersymbolen. Behalve als hanger, zijn er ook een aantal met een magneetbroche aan de achterzijde. Ze staan nu nog een beetje kriskras door elkaar, ik krijg ze nog niet netjes op een rij. Cute zijn ze he?

Er staan meer mini-mani's op mijn website

en facebook.

Zen tekenen community

2011-10-14T13:43:00.001+02:00

Voor alle (bijna) liefhebbers van Zen tekenen heb ik op facebook een community opgericht. Het klinkt een beetje als een sekte vrees ik, maar Zen tekenen is nou eenmaal geen merk of beroemde zanger (dat waren de andere keuzes), en community dekt het beste de lading. Hier kunnen Zen tekenaars hun enthousiasme kwijt en advertenties plaatsen wie zin heeft om te gaan tekenen in polders en parken, of nog leuker: ergens in het buitenland.

Je vindt de community hier. Lid word je automatisch door te 'liken'.

A New Star*t

2011-10-14T12:28:00.001+02:00

Een van mijn laatste berichten op mijn blog 'Indrukken' ging over het overlijden van mijn poes Pica. Hoe zij plotseling doodziek werd in de nacht na een gezellig feestje in onze tuin, begin augustus. Het feestje was bedoeld om een nieuwe start te vieren, want Machiel ging zich volledig op zijn eigen bedrijf richten en had zijn laatste werkdagen achter de rug. En omdat Lemoni eind september 4 jaar zou worden en naar school zou gaan, wisten we dat het tijd was om een nieuwe periode in te wijden en een oude af te sluiten.
Een paar dagen later hadden we ineens ook geen poes meer in huis. Niet lang daarna trok weblog de stekker uit mijn blog vanwege een eeuwig durende migratie. Zo werd het stil op internet, en druk in mijn 'nieuwe leven' zonder blog en poes, maar met vakantie in Zuid Frankrijk en daarna een chaotisch nieuw levensritme (vooral gestuurd door alle nieuwe school- en kinderopvangtijden) .

Ik begon 'Indrukken' te schrijven bij weblog in 2008, vlak voor ik besloot om mijn vak als psycholoog los te laten en me volledig op het beeldend kunstenaarschap te richten. Een tijd hield ik mij helemaal niet meer bezig met de menselijke psyche, ik wilde vooral leren hoe ik dingen kon maken met mijn handen. Maar toevallig kwam ik in aanraking met iets dat me direct aansprak en wat ik onbewust al die tijd in de reguliere psychologie had gemist: Boeddhistische psychologie. Hierdoor vond ik ook de combinatie tussen 'kunst' en psychologie die precies bij mij past: Zen tekenen. Hierover later vast meer!

Door de nieuwe start en bijbehorende drukte miste ik het schrijven op mijn blog nauwelijks. Ik kon al mijn schrijfplezier kwijt in mijn eigen nieuwe start: het maken van een boek over Zen tekenen. Nu het boek haar vorm begint te krijgen en ik weer ruimte heb in mijn hoofd en agenda om ook over andere zaken te schrijven is het tijd voor een nieuwe start op internet met een nieuwe blog.

Deze blog: A New Star*t, zal nog steeds gaan over alles dat mij boeit en opvalt, maar deze keer misschien een beetje minder beschouwend. Ik heb misschien wel stiekem een doel met dit schrijven: Ik hoop dat deze blog kan helpen met het openen van je ogen, letterlijk en figuurlijk, voor alle mooie dingen om je heen!